نوروز، نمودی از پاسداشت فرهنگ ایرانی ـ اسلامی

در انتهای فصل سرد، لشگر بهار و نوروز نامدار، پشت دروازه زمان به انتظار است و شرفاک قدمهایش هر دم پرشتابتر می شود و موسیقی حیات را ترنم می کند. صولت سرما شکسته و زمستان و دلسردیهایش بسیط خاک را ترک می گویند.

کد خبر: 60541 | تاریخ خبر: 27/12/1397

در انتهای فصل سرد، لشگر بهار و نوروز نامدار، پشت دروازه زمان به انتظار است و شرفاک قدمهایش هر دم پرشتابتر می شود و موسیقی حیات را ترنم می کند. صولت سرما شکسته و زمستان و دلسردیهایش بسیط خاک را ترک می گویند.

 ‏زمین و زمان حیاتی دوباره را می‌آغازند زمان به سالی جدید، نو می شود و زمین از پس سرمای زمستان دوباره نفس می کشد و جان می گیرد و ترنم و تپش و حیات را آغاز می‌کند. ‏گرچه، سابقه نوروز، به قبل از اسلام برمی گردد اما بعد از اسلام نیز این جشن به واسطه حسنات و نیکی‌های خود مورد قبول مومنین واقع شده و حتی به گونه‌ای جشن طبیعت را با جشن باورها و اعتقادات خویش پیوند زدند؛ تا آنجا که گفتند آغاز خلقت با نوروز آغاز شد، هبوط آدم به زمین در این روز اتفاق افتاد و خلافت علی(ع) در این روز آغاز گردید و…

 انتخاب جشن میلاد طبیعت به عنوان ایام جشن و سرور نشانگر حسن سلیقه و پسند ‏ایرانی است. همین انتخاب نیک موجب شد، نوروز هرچند جشنی ایرانی است اما در نزد دیگر اقوام و ملل نیز با حسن استقبال و قبول مواجه شود و درگستره‌ای به وسعت چین و قفقاز و آسیای مرکزی و ترکستان و ایران و هند تا ترکیه و دول بالکان و اسپانیا و حتی شمال آفریقا بتوان از این جشن و سرور ایرانی سراغ گرفت.

 ‏نوروز روز آغاز سال نو است و نو شدن روح و جسم را در پی دارد. ایرانی این جشن را با خانه تکانی آغاز می کند؛ نخست خانه تکانی روحی، کدورتها و رنجشها در ‏خانه تکانی نوروز رنگ می بازند و بدل به محبت و دوستی می شوند و دید و بازدیدهای عید به این تبدل و دگرگونی شور و حرارت می بخشد. دیگر اینکه خانه زندگی را از گرد و غبار یکساله پیراسته و در محیطی پاک و آراسته از بهار استقبال می شود.

 در ‏تطهیر بهارانه وجود را ا