web
stats
«نواصولگرایی» در چالش تناقض ها
en کد مطلب: 54842 | تاریخ مطلب: 1397/06/22
نسخه چاپی | ارسال به دوستان

«نواصولگرایی» در چالش تناقض ها

درمیان جریان های سیاسی در ایران، اصلاح طلبان اساس هویت خود را بر تغییرات آرام و پی در پی در فضایی مسالمت جویانه تعریف کردند که می تواند هر کس و هر چیز را در بگیرد.

«نواصولگرایی» در چالش تناقض ها

ترانه معروف بوی عیدی فرهاد مهراد شاید از آن جهت راه خود را در کوچه پس کوچه‌های پایین شهر باز کرد که از حداقل‌هایی آشنا سخن می‌گفت که مردم برای حس زنده بودن و تازه شدن به آن متوسل می‌شدند؛ هر خانه و خانواده‌ای هر قدر ندار، تمام سال می‌کوشید که یک جفت کفش نو برای بچه‌ها و ماهی شبِ عید را تأمین کند تا در کنار خانه تکانی و کنار گذاشتن «تقویم پاری»، سهمی در تازه شدن سال و ایام داشته باشند.


پر بیراه نیست بگوییم اگر سیاست پیشگان ایران همین حداقل‌ها را در تازه شدن و به عبارت بهتر «نو شدن» و عبارت جدیدترش «به‌روز شدن» رعایت می‌کردند، اکنون جریان‌ها، جبهه‌ها و احزاب کشور در نقطه‌های جلوتر از امروز قرار داشتند.


امروز کمتر کسی است که نداند جامعه‌ای که در برابر اقتضائات زمانه خود مقاومت کند، همانند فردی است که سرش را به عقب برگردانده و قطعاً هیچ کس حتی خود او انتظار ندارد با این وضعیت، حرکت او رو به جلو باشد.


تداوم چنین وضعیتی در میان مدت و طولانی مدت، سرنوشتی جز زوال و اضمحلال نخواهد داشت و هر قدر زمان بگذرد، گریز از این سرانجام محتوم و مختوم جز از راه رنسانس یا دیگرگونی اساسی میسر نخواهد بود که گاه به مطابقت ناسازگارانه‌ای چون انقلاب‌ها می‌انجامد.


بی توجهی به چنین مؤلفه‌های منطقی، طبیعی و آزموده شده‌ای قطعاً آنان را بی اثر نخواهد کرد و از همین منظر است که از کوچک‌ترین واحد اجتماعی یعنی «خانواده» گرفته تا بزرگ‌ترین آن، تلاش می‌کنند به فراخور ظرفیت‌های خود متجدد شوند.


درمیان جریان‌های سیاسی در ایران، اصلاح‌طلبان اساس هویت خود را بر تغییرات آرام و پی در پی در فضایی مسالمت‌جویانه تعریف کردند که می‌تواند هر کس و هر چیز را در بگیرد.


فارغ از توفیق یا عدم توفیق در پیاده سازی این تفکر، اصلاح‌طلبان ضمن التزام به اصولی چون قانون اساسی و نظام جمهوری اسلامی، اعتقاد تام و تمامی به حکومت و کشورداری و به تبع آن زندگی به شیوه مدرن دارند.


گفتمانی که اتفاقاً مقبول افتاد و از سال 76 تاکنون اصلاحات و اصلاح‌طلبان را یاری کرده تا پا به سومین دهه حیات خود بگذارد. اگرچه می‌توان میان اصلاحات و جریان رقیبش یعنی اصولگرایی، وجوه اشتراکی نیز یافت اما یکی از افتراق‌های اصلی این دو دیدگاه در حوزه نوجویی و نوخواهی است؛ وجه تمایزی که در 20 سال گذشته برجسته شده و هر چه می‌گذرد، اساسی‌تر می‌شود به گونه‌ای که امروز شماری از چهره‌های قدیمی اصولگرا راه گریز این جریان از رکود و شکست سلسله‌وار در انتخابات و از آن مهم‌تر هدایت افکار عمومی را در این می‌بینند که فاصله‌شان را با اصلاح‌طلبان در تجدد و نوگرایی کم کنند. به نظر می‌رسد ایده یا به عبارت بهتر «پروپوزال» این گروه  تحت عنوان «نواصولگرایی» نیز ناظر به همین اراده سیاسی است.


اگرچه نزدیکان فکری و سیاسی محمدباقر قالیباف نامزد ناکام سه دوره انتخابات ریاست جمهوری، در چند و چون «نواصولگرایی» حرف‌هایی زده‌اند اما آنچه از مجموعه رفتار اصولگرایانی که داعیه نو بودن دارند استنباط می‌شود، این است که آنها به برخی حرف‌ها یا رفتارهایی دست یازیده‌اند که بیش از آنکه نوجویانه بوده و بن‌مایه فکری داشته باشد، گرته‌برداری از اصلاح‌طلبان  و یک ژست سیاسی است.


برای نمونه در واپسین انتخابات مجلس شورای اسلامی، بعد از آنکه اصلاح‌طلبان عنوان کردند برای زنان سهم 30 درصدی قائل هستند، اصولگرایان ائتلافی هم اعلام کردند مقید به گنجاندن نام زنان و جوانان در لیست انتخاباتی خود هستند.


اگرچه تقویت حضور زنان و جوانان موضوعی نیست که بتوان آن را در انحصار اصلاح‌طلبان دانست، اما سنگینی نگاه قاطبه این جریان به زنان و موضوعات زنان که در بزنگاه‌هایی چون لایحه حمایت از خانواده بروز عینی و ملموس یافت، جامعه را در پذیرش صداقت ادعای اصولگرایان در این حوزه مردد کرد و این سؤال را پیش آورد اگر اصولگرایان حضور زنان در سیاست و مدیریت را به رسمیت شناخته‌اند، چرا به غیر از یکی دو حزب، نمی‌توان حزب اصولگرایی یافت که زنان را به شورای مرکزی خود راه داده باشند؟ همین سؤالات به شکل کاریکاتوری در دیدار سید ابراهیم رئیسی نامزد واحد اصولگرایان و امیرحسین مقصودلو موسوم به «تتلو»  مطرح شد.


دیداری که قرار بود نشان بدهد کاندیدای معمم اصولگرایان چنان جوانگراست که خواننده زیرزمینی با بدنی خالکوبی شده بی آنکه سعی در اختفای آن داشته باشد، پیشش می‌نشیند. برخی اعتقاد دارند باید از همین رفتارهای ولو «سطحی»، «نمایشی» و «موقت» استقبال و آن را تقویت کرد اما سؤال اینجاست چنین رفتارهایی می‌تواند حکم همان حداقل‌های ترانه عید فرهاد را داشته باشد و سبب نو شدن اصولگرایان در برخی سطوح شود؟ 


پاسخ به این سؤال قطعاً مشروط است؛ مشروط به کاستن از تناقض‌هایی که در جریان نوسازی و نوگرایی -که البته تاکنون استقبالی هم از آن نشده- گریبان اصولگرایان را خواهد گرفت.


چه نوگرایی در یک جریان فکری و سیاسی، به راحتی نوکردن اسب و ردا نیست؛ که اگر بود، محمدباقر قالیباف که در سه دوره انتخابات با سه چهره و سه پوشش مختلف ظاهر شد، توفیقی نسبی می‌یافت. تجربه‌ای که نشان می‌دهد از پوسته کاذبی که اصولگرایان در ایام انتخابات دور خود می‌تنند، پروانهِ اقبال بیرون نمی‌آید.


 


نویسنده: علی رضایی


منبع: روزنامه ایران، پنج شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۹۷


1497


 

. انتهای پیام /*
 

بررسی لایحه تأمین امنیت زنان؛ بیم ها و امیدها

حزب اتحاد ملت ایران اسلامی برگزار می کند:

بررسی لایحه تأمین امنیت زنان؛ بیم ها و امیدها

1 از 4

همایش «نقش سازمان بین المللی کار در تحقق اهداف منشور ملل متحد»

انجمن ایرانی مطالعات سازمان ملل متحد فراخوان مقاله داد:

همایش «نقش سازمان بین المللی کار در تحقق اهداف منشور ملل متحد»

2 از 4

38مین نشست آشنایی با ملل "برزیل"

بنیاد جوانه صلح برگزار میکند:

38مین نشست آشنایی با ملل "برزیل"

3 از 4

نشست نقد و بررسی کتاب دانشگاه نخبه، دانشگاه توده

پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم برگزار می کند:

نشست نقد و بررسی کتاب دانشگاه نخبه، دانشگاه توده

4 از 4

تازه ترين مطالب