web
stats
ایران رتبه نخست اهدای عضو را در آسیا دارد
en کد مطلب: 62221 | تاریخ مطلب: 1398/03/02
نسخه چاپی | ارسال به دوستان

در گفت وگو با ایرنا مطرح شد؛

ایران رتبه نخست اهدای عضو را در آسیا دارد

فرحناز صادق بیگی رییس واحد فراهم آوری اعضای بیمارستان مسیح دانشوری با اشاره به این که ایران از نظر اهدای عضو در رتبه نخست آسیا قرار دارد، گفت: با وجود جایگاه برجسته ایران در منطقه اما در حال حاضر تنها یک چهارم ظرفیت اهدای عضو کشور مورد استفاده قرار می گیرد که یکی از دلایل آن را باید عدم رضایت خانواده ها به این کار خداپسندانه دانست.

ایران رتبه نخست اهدای عضو را در آسیا دارد

 فرحناز صادق بیگی رییس واحد فراهم آوری اعضای بیمارستان مسیح دانشوری با اشاره به این که ایران از نظر اهدای عضو در رتبه نخست آسیا قرار دارد، گفت: با وجود جایگاه برجسته ایران در منطقه اما در حال حاضر تنها یک چهارم ظرفیت اهدای عضو کشور مورد استفاده قرار می گیرد که یکی از دلایل آن را باید عدم رضایت خانواده ها به این کار خداپسندانه دانست.


 پدر داغدار وقتی دید دلبند 18 ماهه‌اش حوصله تلخی دنیا را دیگر ندارد و عطای آن را به لقایش بخشیده است، رضایت داد تا بخشی از وجود عزیزش، ققنوس وار مایه زندگی دیگران شود و بدین ترتیب جان بیماری نجات یابد و حالا روح معصوم این کودک خردسال چون خنده‌ای برلب غمدیده‌ای نشست و شکفت. این نمونه ای از عمل انسان دوستانه اهدای عضو است که در سطح کشور اتفاق می افتد.


نخستین پیوند انجام شده در ایران به 1314 خورشیدی و به پیوند قرنیه بازمی گردد. پس از آن پیوند کلیه در 1347 خورشیدی انجام گرفت و با توسعه علم پزشکی و ارتقای تبحر پزشکان پیوند مغز استخوان در 1369 خورشیدی، پیوند قلب و کبد در 1372 خورشیدی، پیوند ریه در 1379 خورشیدی و در نهایت پیوند روده و پانکراس در 1385 خورشیدی صورت پذیرفت.


 نخستین لایحه‌‏ پیوند اعضای افراد فوت شده در 1372 خورشیدی به مجلس شورای اسلامی تقدیم و چهار سال پس از آن نیز آیین‌نامه‎ مرکز دیالیز و پیوند اعضا تدوین شد. پس از تغییر و تحول های بسیار و در 1381 خورشیدی شبکه‎ فراهم آوری اعضای پیوندی ایران شکل گرفت که وظیفه‎ شناسایی بیماران مرگ مغزی شده در بیمارستان‎ها، ویزیت و گفت وگو با خانواده‎های این بیماران را برعهده داشت. اهدای عضو عملی انسان دوستانه و تصمیمی از جنس نور و روشنایی است که زندگی دوباره ای به افراد نیازمند عضو می بخشد و برای همیشه آثار این کار خیر برای اهدا کننده باقی می ماند.


 شورای عالی انقلاب فرهنگی در دوم شهریور 1395 خورشیدی 31 اردیبهشت را همزمان با سالروز صدور فتوای تاریخی امام خمینی(ره) مبنی بر جایز بودن اهدای عضو به عنوان «روز ملی اهدای عضو» نامگذاری کرد.


 پژوهشگر گروه اطلاع رسانی ایرنا به مناسبت روز ملی اهدای عضو با «فرحناز صادق بیگی» رییس واحد فراهم آوری اعضای بیمارستان مسیح دانشوری به گفت وگو پرداخته است.


 -در ادامه متن گفت وگو را می خوانیم:


**ایرنا: اهدای عضو از چه زمانی و به چه دلیل به وجود آمده است؟


***صادق بیگی: اهدای عضو از 60 سال پیش در دنیا به وجود آمد زیرا مرگ مغزی حالتی نادر از مرگ است که با وجود اینکه فرد دچار مرگ شده اما قلب او چون شبکه عصبی خودکار دارد، کار می کند که این امر هم به شرط اینکه پزشک بتواند به آن دارو و اکسیژن برساند، انجام می گیرد.


 **ایرنا: مرگ مغزی در گذشته هم اتفاق می افتاده است به چه دلیل بحث اهدای عضو پیش نمی آمده است؟


***صادق بیگی: مرگ مغزی در گذشته هم وجود داشت اما به دلیل اینکه دستگاه های تنفس مصنوعی هنوز ساخته نشده بود، هر فردی که دچار مرگ مغزی می شد پس از 2 دقیقه قلب او هم از کار می افتاد.


 **ایرنا: چه افرادی می توانند اعضای بدن خود را به شخصی دیگر اهدا کنند؟


***صادق بیگی: از کودک سه ماهه تا انسان 80 ساله که دچار مرگ مغزی شود و دارای اعضای بدن سالمی باشد می تواند اعضای بدن خود را به فرد دیگر اهدا کند.


 **ایرنا: چند مورد از اعضای بدن فرد دچار مرگ مغزی شده قابل اهدا هستند؟


***صادق بیگی: شخصی که دچار مرگ مغزی شده باشد قادر است یک تا هشت عضو بدن خود را به فرد دیگری اهدا کند.


 **ایرنا: ایران به لحاظ اهدای عضو در سطح جهانی و منطقه ای در چه وضعیتی قرار دارد؟


***صادق بیگی: برترین کشورها در زمینه اهدای عضو در سطح جهان اسپانیا و کشورهای اسکاندیناوی هستند. ایران به لحاظ اهدای عضو در سطح جهان رتبه 35 و رتبه نخست در آسیا را دارا است.


 **ایرنا: وضعیت اهدای عضو در کشور چگونه است؟


***صادق بیگی: در حال حاضر یک چهارم ظرفیت اهدای عضو کشور مورد استفاده قرار می گیرد. برای نمونه در 1387خورشیدی یک هزار مورد اهدای عضو داشته ایم. یکی از دلایل آن را باید عدم رضایت خانواده ها دانست زیرا با توجه به شرایط روحی خانواده ها، آنها رضایت نمی دهند تا اهدای عضو صورت پذیرد. همچنین کمبود واحدهای فراهم آوری هم مهم هستند. به همین دلیل واحدهای فراهم آوری باید افرادی را که دچار مرگ مغزی می شوند به موقع شناسایی کنند تا اقدام های لازم برای اهدای اعضای آنها انجام شود.


 **ایرنا: مرگ مغزی در فرد چگونه انجام می گیرد و چه تفاوتی می تواند با ایست قلبی داشته باشد؟


***صادق بیگی: همانگونه که ما برای قلب نوار قلبی داریم و وقتی این نوار قلبی شخص بیمار صاف می شود یعنی اینکه فرد دچار مرگ شده، برای مغز هم همین گونه است. اینکه یک انسان حیات داشته باشد باید قلب و هم مغز او زنده باشد و اگر هر کدام از اینها دچار مرگ شود یعنی ایست قلبی یا مرگ مغزی رخ داده است و شخص نمی تواند زنده باشد. در ایست قلبی اگر قلب از کار بیافتد بلافاصله مغز هم از کار می افتد اما هنگامی که مرگ مغزی رخ می دهد به دلیل اینکه قلب یک شبکه عصبی خودکار دارد، مدتی کوتاه به ضربان خودش ادامه می دهد که این امر هم مشروط بر این است که ما از طریق دستگاه تنفس مصنوعی به آن اکسیژن برسانیم و دارو بدهیم. البته خود قلب هم اگر حتی تمام این کارها برایش انجام بدهیم بعد از 2 روز تا 2 هفته از کار می افتد و انسان دچار مرگ می شود. بنابراین وقتی که یک پزشک می گوید که سلول های مغزی فرد مُرده است، خانواده ها باید پذیرند که وقتی مرگ مغزی ایجاد می شود مانند ایست قلبی است و امکان ندارد که فرد زنده بماند و پزشک از این شخص قطع امید کرده است.


 **ایرنا: پذیرفتن مرگ فردی که قلبش هنوز می‌زند، این تصور را برای خانواده ایجاد می‌کند که هنوز زنده است، چطور خانواده ها رضایت به این کار دهند؟


***صادق بیگی: همانگونه که ایست قلبی یک امر پذیرفته شده است و خانواده ها پذیرفته اند که وقتی فرد دچار ایست قلبی می شود، درگذشته است باید به آنها آموزش داده شود که بدانند وقتی فرد دچار مرگ مغزی هم می شود، تفاوتی با آن ندارد. همانگونه که با دستگاه های خاصی یک قلب یا کلیه را زنده نگه می دارند مرگ مغزی هم به همین صورت است و چون با استفاده از دستگاه های خاص به آن اکسیژن و سرُم وصل می کنند، قلب خون را به جاهای دیگر بدن می رساند و همین امر هم این امکان را به پزشک می دهد که بتواند اعضای بدن شخص مرگ مغزی شده را اهدا کند. بنابراین اگر همان موقع که فرد دچار مرگ مغزی می شد، قلب هم از کار می افتاد، بحث اهدای عضو هم پیش نمی آمد.


 خانواده ها باید بدانند که مرگ مغزی صد در صد غیرقابل برگشت است. ما مواردی داشته ایم که خانواده ها به دلایلی رضایت به اهدای عضو نداده و امیدوار بوده اند که فرد سلامت خود را به دست آورد اما در ایران یک مورد هم اتفاق نیافتاده که فردی که دچار مرگ مغزی شده بتواند سلامت خود را به دست آورد در حالی که این فرد با اعضای بدن خود می توانست، زندگی را به چندین بیمار دیگر هدیه کند و جان آنها را نجات دهد. در هیچ کجای دنیا هم یک مورد گزارش نشده که فردی که دچار مرگ مغزی شده بهبود یافته باشد.


 باید به این نکته هم اشاره کرد که عده ای مرگ مغزی را با کُمای عمیق اشتباه می گیرند در کُمای عمیق سلول های مغزی فرد زنده است و امکان دارد که سلامت خود را به دست آورد اما در مرگ مغزی سلول ها مرده اند و امکان ندارد که فرد بهبود پیدا کند.


 **ایرنا: این آموزش دادن به خانواده ها که در مورد آن صحبت کردید، وظیفه کدام نهادها است و باید چگونه انجام گیرد؟


***صادق بیگی: رسانه ها باید در این حوزه فعال باشند. به ویژه صدا و سیما که در ایران بیشترین مخاطب دارد باید در زمینه اهدای عضو برنامه های خاصی تولید کند و گزارش هایی در این زمینه برای مردم نشان دهد تا مردم با مرگ مغزی بیشتر آشنا شوند و این پدیده را نیز به مانند ایست قلبی باور کنند. همچنین کارت اهدای عضو باید قانونی اعلام شود؛ یعنی اگر فردی کارت اهدای عضو داشت و اعلام کرد که اگر دچار مرگ مغزی شد، اعضای بدنم را اهدا کنید، دیگر شرط رضایت خانواده برای اهدای اعضای بدن او لازم نباشد.


منبع: به گزارش گروه اطلاع رسانی ایرنا؛ 31 اردیبهشت 1398


1197

. انتهای پیام /*
 

ایران و دیوان بین المللی دادگستری

دانشگاه تبریز برگزار می کند:

ایران و دیوان بین المللی دادگستری

2 از 4

ایدئولوژی و امر خیالی از لاکان تا آلتوسر

انجمن جامعه شناسی ایران برگزار می کند:

ایدئولوژی و امر خیالی از لاکان تا آلتوسر

3 از 4

یکجانبه گرایی و حقوق بین الملل

دانشکده نفت برگزار می کند:

یکجانبه گرایی و حقوق بین الملل

4 از 4

تازه ترين مطالب